แสงไฟจากตะเกียงดูริบหรี่ โอนไหวตามสายลมหนาวที่พัดมาปะทะ หญิงสาวจับจ้องอยู่ที่เจ้าตะเกียงนั้นด้วนท่าทีที่เขินอายเธอมาที่นี่กับชายคนรัก ที่เพิ่งคบกันได้ไม่นานเขาและเธอมักจะมานั่งคุยกันที่ร้านนี้เสมอ "นัท มองพี่สิ มองอะไรตะเกียง"เคชายคนรักเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่สงบเงียบ"แล้วจะให้เค้ามองอะไรล่ะ มองคุณเหรอ" เธอทำหน้าล้อเลียนแก้เขิน "อ้าว....ก็งั้นสิ..." "รู้มั้ยว่านัทน่ารักมาก ตั้งแต่ครั้งแรกที่เค้าเห็นคุณก็รู้สึกชอบขึ้นมาทันทีไม่รู้ทำไมนะ"หญิงสาวเพียงยิ้มตอบไม่มีคำพูดใดๆ "เมื่อไหร่คุณจะรักเค้าบ้างนะ""เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น" "รู้มั้ยตอนเด็กๆ มีคนเคยเล่านิทานให้ฟังเรื่องนึงเค้าชอบมากเลยละ" " อือ...อยากฟังจังเล่าให้ฟังหน่อยสิ"หญิงสาวพูดพลางคนนมปั่นในแก้ว
"กาลครั้งนึงนานมาแล้ว....มีเมืองอยู่เมืองนึงเป็นเมืองที่ร่ำรวยมากพระราชามีองค์หญิงที่สวยงามมากจนเป็นที่หมายปองแก่ชายหนุ่มทั่วไป" "และหนึ่งในนั้นก็คือ..คุณ" นัทแทรกขึ้น "ไม่เอาอย่าแทรกซิ...เล่าต่อนะ" " พระราชาปกครองชาวเมืองอย่างปกติสุขแต่อยู่มาวันหนึ่งได้มีโจรสลัดเดินทางผ่านมาได้ยินถึงกิตติศัพท์ความงามขององค์หญิงและความร่ำรวยของเมืองนี้ จึงเกิดความอยากได้มาเป็นเจ้าของ เจ้าโจรสลัดจึงเข้าปล้นเมือง และชิงตัวองค์หญิงไป พระราชาเศร้าใจมาก จึงประกาศหาอัศวินหนุ่มที่มีความสามารถมาช่วยกอบกู้เมือง และให้สัญญาว่าถ้าใครสามารถปราบโจรสลัดนี้ได้ ก็จะยกสมบัติให้ครึ่งนึงพร้อมองค์หญิง เหล่าอัศวินที่มีฝีมือต่างก็เข้ามาอาสามากมาย แต่....ไม่มีใครสามารถเอาชนะเจ้าโจรสลัดได้เลยณ ที่ชายเมืองได้มีช่างไม้คนหนึ่งได้ยินข่าวจึงอยากจะอาสาเข้าไปปราบโจรสลัด ชาวบ้านต่างก็คัดค้านความคิดของช่างไม้ว่า ช่างเป็นความคิดที่แสนเขลา ช่างไม้หาได้ฟังไม่ กลับเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อสู้กับโจรสลัด แต่อนิจจาช่างไม้ผู้เขลา ไร้ซึ่งฝีมือในการรบมีเพียงมือสองข้างกับความสามารถทางด้านช่างไม้เท่านั้น กล้าที่จะหาญสู้กับโจรสลัดผู้ร้ายกาจ สุดท้ายช่างไม้ก็พ่ายแพ้แก่โจรสลัด ถูกตัดแขน ตัดขา กลับมาที่หมู่บ้านอนิจจาบัดนี้เขากลายเป็นคนพิการไปแล้วเขาไม่สามารถที่จะใช้แขนขาของเขาในการทำมาหากินได้ ช่างไม้ก็ได้แต่นั่งเศร้าใจอยู่อย่างนั้น" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ."จบแล้วเหรอ" นัทเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเคเงียบไปนาน "อือ..." "แต่เค้าอยากให้มีต่อนะ...เค้าเคยแต่งนิทานเรื่องนี้ต่อนะ" "เอาสิเล่าๆๆ""เค้าอยากให้มีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้"เคหยุดพูดแล้วจ้องหน้านัทจนหญิงสาวเขินอาย "แล้วไงละ""ไม่รู้ว่าจะมีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้หรือเปล่า""ไม่รู้สิถ้าช่างไม้ทำตัวดีๆ นางฟ้าใจดีก้อจะช่วย" "เค้าช่วยแต่งนิทานเรื่องนี้ให้จบเอาไหม" " เอาสิ" "นางฟ้าเกิดใจร้ายขึ้นมาไม่ช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้เกเรนะสิ"
กาลเวลาผ่านไป....เวลาระหว่างเขาและเธอก็หมดลงหญิงสาวกลับมาที่ร้านแห่งนั้นอีกครั้ง บัดนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่มีแสงตะเกียง..... ไม่มีเขา...ไม่มีลมหนาวที่คอยพัดแสงตะเกียง.....ไม่มีร้านนมอีกต่อไป.... หญิงสาวนั่งคิดถึงนิทานที่เขาแต่งขึ้น "เค้ามีตอนจบของเรื่องนี้แล้วล่ะ..." หญิงสาวพูดขึ้นมาคนเดียว "ช่างไม้เฝ้าอ้อนวอนนางฟ้าใจดีให้ช่วยต่อแขน ขา ให้ จนนางฟ้าใจอ่อนยอมต่อแขน ขาให้ และให้กำลังแก่ช่างไม้ไปตีเมืองคืนมาได้และช่างไม้ได้ครองเจ้าหญิงสมใจ .... แต่นางฟ้ากลับต้องเศร้าใจ เมื่อนางฟ้าเกิดหลงรักช่างไม้แต่ช่างไม้ไม่สนใจ ทิ้งนางฟ้าให้อยู่คนเดียวและร้องไห้อยู่อย่างนั้น....เห็นไหมพอคุณได้ทุกอย่างสมใจแล้ว คุณก็ทิ้งเค้าไปเหมือนกับช่างไม้...คุณเฝ้าวอนขอความรักจากเค้า ขอให้เค้าช่วยรักษาแผลใจให้...แต่สุดท้ายคุณก็กลับไปหาเขา ทิ้งให้เค้าต้องอยู่ตามลำพังในโลกที่แสนโหดร้าย คุณใจร้ายมากรู้ใหม" หญิงสาวซบหน้าลงกับมือร่ำไห้
"กาลครั้งนึงนานมาแล้ว....มีเมืองอยู่เมืองนึงเป็นเมืองที่ร่ำรวยมากพระราชามีองค์หญิงที่สวยงามมากจนเป็นที่หมายปองแก่ชายหนุ่มทั่วไป" "และหนึ่งในนั้นก็คือ..คุณ" นัทแทรกขึ้น "ไม่เอาอย่าแทรกซิ...เล่าต่อนะ" " พระราชาปกครองชาวเมืองอย่างปกติสุขแต่อยู่มาวันหนึ่งได้มีโจรสลัดเดินทางผ่านมาได้ยินถึงกิตติศัพท์ความงามขององค์หญิงและความร่ำรวยของเมืองนี้ จึงเกิดความอยากได้มาเป็นเจ้าของ เจ้าโจรสลัดจึงเข้าปล้นเมือง และชิงตัวองค์หญิงไป พระราชาเศร้าใจมาก จึงประกาศหาอัศวินหนุ่มที่มีความสามารถมาช่วยกอบกู้เมือง และให้สัญญาว่าถ้าใครสามารถปราบโจรสลัดนี้ได้ ก็จะยกสมบัติให้ครึ่งนึงพร้อมองค์หญิง เหล่าอัศวินที่มีฝีมือต่างก็เข้ามาอาสามากมาย แต่....ไม่มีใครสามารถเอาชนะเจ้าโจรสลัดได้เลยณ ที่ชายเมืองได้มีช่างไม้คนหนึ่งได้ยินข่าวจึงอยากจะอาสาเข้าไปปราบโจรสลัด ชาวบ้านต่างก็คัดค้านความคิดของช่างไม้ว่า ช่างเป็นความคิดที่แสนเขลา ช่างไม้หาได้ฟังไม่ กลับเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อสู้กับโจรสลัด แต่อนิจจาช่างไม้ผู้เขลา ไร้ซึ่งฝีมือในการรบมีเพียงมือสองข้างกับความสามารถทางด้านช่างไม้เท่านั้น กล้าที่จะหาญสู้กับโจรสลัดผู้ร้ายกาจ สุดท้ายช่างไม้ก็พ่ายแพ้แก่โจรสลัด ถูกตัดแขน ตัดขา กลับมาที่หมู่บ้านอนิจจาบัดนี้เขากลายเป็นคนพิการไปแล้วเขาไม่สามารถที่จะใช้แขนขาของเขาในการทำมาหากินได้ ช่างไม้ก็ได้แต่นั่งเศร้าใจอยู่อย่างนั้น" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ."จบแล้วเหรอ" นัทเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเคเงียบไปนาน "อือ..." "แต่เค้าอยากให้มีต่อนะ...เค้าเคยแต่งนิทานเรื่องนี้ต่อนะ" "เอาสิเล่าๆๆ""เค้าอยากให้มีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้"เคหยุดพูดแล้วจ้องหน้านัทจนหญิงสาวเขินอาย "แล้วไงละ""ไม่รู้ว่าจะมีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้หรือเปล่า""ไม่รู้สิถ้าช่างไม้ทำตัวดีๆ นางฟ้าใจดีก้อจะช่วย" "เค้าช่วยแต่งนิทานเรื่องนี้ให้จบเอาไหม" " เอาสิ" "นางฟ้าเกิดใจร้ายขึ้นมาไม่ช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้เกเรนะสิ"
กาลเวลาผ่านไป....เวลาระหว่างเขาและเธอก็หมดลงหญิงสาวกลับมาที่ร้านแห่งนั้นอีกครั้ง บัดนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่มีแสงตะเกียง..... ไม่มีเขา...ไม่มีลมหนาวที่คอยพัดแสงตะเกียง.....ไม่มีร้านนมอีกต่อไป.... หญิงสาวนั่งคิดถึงนิทานที่เขาแต่งขึ้น "เค้ามีตอนจบของเรื่องนี้แล้วล่ะ..." หญิงสาวพูดขึ้นมาคนเดียว "ช่างไม้เฝ้าอ้อนวอนนางฟ้าใจดีให้ช่วยต่อแขน ขา ให้ จนนางฟ้าใจอ่อนยอมต่อแขน ขาให้ และให้กำลังแก่ช่างไม้ไปตีเมืองคืนมาได้และช่างไม้ได้ครองเจ้าหญิงสมใจ .... แต่นางฟ้ากลับต้องเศร้าใจ เมื่อนางฟ้าเกิดหลงรักช่างไม้แต่ช่างไม้ไม่สนใจ ทิ้งนางฟ้าให้อยู่คนเดียวและร้องไห้อยู่อย่างนั้น....เห็นไหมพอคุณได้ทุกอย่างสมใจแล้ว คุณก็ทิ้งเค้าไปเหมือนกับช่างไม้...คุณเฝ้าวอนขอความรักจากเค้า ขอให้เค้าช่วยรักษาแผลใจให้...แต่สุดท้ายคุณก็กลับไปหาเขา ทิ้งให้เค้าต้องอยู่ตามลำพังในโลกที่แสนโหดร้าย คุณใจร้ายมากรู้ใหม" หญิงสาวซบหน้าลงกับมือร่ำไห้
ชีวิตคนเรากับความรัก
ตอบลบ